Hvort sem mönnum líkar betur eða verr þá er gamla góða Ólympíuhugsjónin – eða eftir atvikum ungmennafélagsandinn – ekki eini hvatinn til að stunda og fylgjast með íþróttum nútímans. Þótt yfirgnæfandi stærstur hluti þeirrar starfsemi sem við kennum við íþróttahreyfingu sé hollur og heilbrigður leikur – samfélagslega mikilvæg forvörn og mannrækt – þá verður á sama tíma vart litið framhjá þeirri staðreynd að sá hluti starfseminnar sem er hvað sýnilegastur almenningi felst fremur í afþreyingu og skemmtun í formi áhorfs. Íþróttir eru að því leyti harður skemmtanaiðnaður.

Sjá allan pistilinn í Lesningunni hér til hliðar.